Δικαστικός ζυγός

Τα Μακρο-Οικονομικά των Συνταξιούχων

 

Spreads, Funds, Πρωτογενές πλεόνασμα και άλλοι δυσνόητοι όροι για τον μέσο αναγνώστη των εφημερίδων έγιναν στα χρόνια των Μνημονίων προσφιλή θέματα συζήτησης ακόμα και στα καφενεία.

Οι ηλικιωμένοι, που ως νέοι κουνούσαν τις πλαστικές σημαίες των κομμάτων στις πανηγυρικές τότε συγκεντρώσεις της αρένας του δικομματισμού, καλούνται να πληρώσουν το λογαριασμό που τους έραψαν κοστούμι οι πολιτικές διοικήσεις που κάποτε εμπιστεύτηκαν με θρησκευτική αφοσίωση.

Τα καφενεία της επαρχίας που χωρίζονταν σε πράσινους και γαλάζιους θαμώνες έχουν πάνω τους βαριά τη σκιά της ανοησίας του νέο-διχαστικού κλίματος της Μεταπολίτευσης, καθώς τα ιδεολογήματα προδόθηκαν από την σκληρή πραγματικότητα του ελλείμματος.

Τώρα πλέον άλλοι καταριούνται, άλλοι παραμένουν πιστοί στις παρηκμασμένες απόψεις και ενώ ακόμη διαφωνούν, το “χρεό-μετρο” τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Και αν στη δεκαετία του ’80 και λίγο μετά η κάθε άποψη ανέξοδα αναμενόταν να επιβεβαιωθεί ή να καταρριφθεί σε βάθος χρόνου, τώρα η απώλεια εισοδημάτων και κεκτημένων χάνεται με τον μήνα. Σαν να τιμωρείται η προσκόλληση στις όποιες αποτυχημένες απόψεις επί τόπου, με σκαμπίλια διάψευσης, στα γερασμένα πρόσωπα των ηλικιωμένων που δέχονται τη μια ματαίωση μετά την άλλη.

Αυτή είναι η ώρα του πικρού λογαριασμού και δυστυχώς είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ ότι φανταζόμασταν, πολύ πιο οδυνηρός απ’ ότι ίσως τους άξιζε.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτός ο πόνος αλλά η επιμονή στις νοοτροπίες που οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτό το σημείο.

Ακόμη ακούω «βαμμένες» απόψεις υπέρ του ενός ή του άλλου. Ακόμη παραμιλητά εμμονής και φανατισμένα επιχειρήματα…

Και το “Χρεό-μετρο” τρέχει σαν τρελό φορτηγό….

Διαβάστε Σχετικά…