Νέα Υόρκη πολύχρωμη
Τόποι Μαγικοί
NEW YORK (2)
Το Manhattan σε πολύχρωμο φόντο

Από την αρχή του ταξιδιού μου στην άτυπη “Παγκόσμια Πρωτεύουσα” είμαι σε μια περίεργη ‘διαταραχή’, λόγω των άπειρων χολιγουντιανών ταινιών που έχω παρακολουθήσει.

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, άλλοτε τα βλέπω όλα λίγο μουντά και γκρίζα και άλλοτε πολύ λαμπερά και χρωματιστά. Από την παιδική μου ηλικία έχω δεχτεί, απ’ όλων των ειδών τα μέσα, τέτοιο καταιγισμό εικόνων νεοϋορκέζικου τύπου - σε όλες τις ιστορικές φάσεις του - που το μπέρδεμα μεταξύ ασπρόμαυρου και έγχρωμου κινηματογράφου είναι σχεδόν αναπόφευκτο.

Περπατώντας, στα πιο πλατιά ζηλευτά πεζοδρόμια που έχω δει στη ζωή μου και ρίχνοντας το βλέμμα μου προς τον ουρανό, κάπου εκεί στα εκατοντάδες μέτρα (στα 400 περίπου!), καταφέρνω να ξεχωρίσω το ‘τελείωμα’ του Empire State Building!

Με το που ξανακοιτάζω ... σα να βλέπω κάποιους νεαρούς εργάτες με outfit 1900 - κασκέτα, τιράντες, σκονισμένα σκαρπίνια και ελαφρώς κοντά παντελόνια - να σχοινοβατούν με περίσσια άνεση στις πιο ψηλές σκαλωσιές.

Και εδώ ξεκινά η ‘διαταραχή’ μου! Επειδή, όμως, κρατάει για λίγα δεύτερα, δεν θορυβούμε. Ξέρω ότι οι δεκάδες φωτογραφίες αυτού του σκηνικού, που έχω καθίσει με αξιοσημείωτο ζήλο να παρατηρήσω στο παρελθόν, είναι υπεραρκετές για να κάνουν ‘ζημιά’ στο υποσυνείδητό μου.

Το βίωμα μου προκαλεί, πέρα από εντυπωσιασμό λόγω μεγεθών ανύπαρκτων στις προσωπικές μου προσλαμβάνουσες - προερχόμενες μόνο από Ευρωπαϊκά εδάφη - αλλά και μια πρωτόγνωρη εύλογη απορία για το πώς είναι η καθημερινότητα σε μια συνεχή ‘επιδαπέδια πτήση’.

Η ζωή σε μια πόλη που είναι χτισμένη κυρίως καθ’ ύψος και όχι κατ’ επέκταση - σε πιο παλιά Art Deco κτίρια του ’30, όπως το Chrysler, και σε πιο εκμοντερνισμένους γυάλινους επιχειρηματικούς κολοσσούς - έχει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα. Υποψιάζομαι ότι ασυνείδητα αυτή η αφ’ υψηλού ματιά δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για ένα ψυχολογικό ‘boost’, με θετικό αντίκτυπο στην επίτευξη επαγγελματικών στόχων. 

Ακόμη κι αυτή η κατά βάση κάθετη, και όχι οριζόντια οικοδόμηση, αποτελεί σύμβολο ευημερίας, αφθονίας και πολυτέλειας. Η Ν.Υ. είναι ένας κατεξοχήν μαγνήτης φιλόδοξων και ανταγωνιστικών προσωπικοτήτων που επιθυμούν διακαώς την επαγγελματική επιτυχία και την κοινωνική ανέλιξη.

Προσωπικότητες, όμως, που δουλεύουν ωσάν ‘σκύλοι’ για να πετύχουν το όνειρό τους, με όπλο τους τα πολυσέλιδα βιογραφικά. Επομένως, το γαϊτανάκι ‘ισχυρό κίνητρο για επιτυχία – σκληρή δουλειά – έντυπες περγαμηνές’, σε μια χώρα που δίνει ευκαιρίες και ΕΚΤΟΣ “οικογενειοκρατικών συνόρων”, αποτελεί πόλο έλξης των απανταχού εργαζομένων με μεγαλεπήβολα επαγγελματικά σχέδια.

Πέρα από τους ουρανο-ξύστες, όνομα και πράγμα, η πόλη ως άντρο της παγκόσμιας οικονομικής δύναμης καυχιέται καί για το κτίριο-ορόσημο που δεν είναι άλλο από το χρηματιστήριο της Wall street. Αυτό μαζί με τον διάσημο Ταύρο (το μπρούτζινο γλυπτό στη γύρω περιοχή), που έρχεται να καλοδέσει τις επικρατούσες αντιλήψεις περί της ισχύος του ‘καπιταλισμού’ - με έναν συμβολισμό που ξεχειλίζει από επιθετικότητα και δυναμισμό - είναι οι 2 πυλώνες της ευρύτερης ‘φιλοσοφίας ζωής’ των Νεοϋορκέζων.

Τώρα, το κατά πόσο ένα ‘professional life style’ τόσο ανελέητα εξαντλητικό ταιριάζει στο δικό μας ταπεραμέντο, είναι ένα άλλο κεφάλαιο!

Το ‘life style’ του ‘big spender’ πάντως, στην 5η Λεωφόρο, οφείλω να ομολογήσω ότι είναι ιδιαιτέρως ελκυστικό! Αν και αρκούμαι σε window shopping,... απλά μια εκτεταμένη βόλτα σ’ αυτήν την τόσο όμορφα ρυμοτομημένη πόλη του Manhattan, με ευκολομνημόνευτα αριθμημένους δρόμους σε οριζόντια και κάθετη διάταξη, είναι από μόνη της μια διασκέδαση.

Η ευμάρεια και η ευζωία σε διάφορα εμπορικά συγκροτήματα, όπως αυτό του Rockefeller, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νησιού. Ως μάρτυρας δημιουργημάτων απίστευτης χλιδής, προσπαθώ να συλλάβω τα περιουσιακά στοιχεία του ιδιοκτήτη. Σίγουρα οι υπολογισμοί καταλήγουν να είναι χαοτικοί, καθώς είναι γνωστό πώς τρέχει το μοτέρ του ‘αυγατίσματος’ μετά από ένα όριο.

Μέσα στα πλαίσια της μόνιμης αναζήτησης καλοπέρασης, ο ψηλοτάβανος θολωτός τερματικός σταθμός Grand Central Terminal  είναι στη λίστα των “to Do”. Εκεί έρχομαι σε επαφή, για πρώτη και δυστυχώς τελευταία φορά, με τον ορισμό του αμερικάνικου steak. Οι όποιες περιγραφές ωχριούν μπροστά στο γευστικό αποτέλεσμα, που όμοιό του δύσκολα συναντάς σε άλλα μέρη του κόσμου.

Το εντυπωσιακό, βέβαια, εκτός της ποιότητας του φαγητού, είναι καί το service, γενικότερα στην Αμερική. Δεν υπάρχει λόγος να ψάχνεις το βλέμμα του σερβιτόρου για να εξυπηρετηθείς. Σε παρακολουθεί από μακριά, ξέροντας πριν από εσένα τι χρειάζεσαι. Μαγικό! Γι’ αυτό, αν και υποχρεωτικό, το γενναιόδωρο ‘tip’ το έχει κερδίσει και με το παραπάνω!

Αυτή είναι η Νέα Υόρκη! Ένα μέρος με άπειρα gala, άπειρα εστιατόρια, άπειρες εκθέσεις και άπειρες θεατρικές παραστάσεις, με αποκορύφωμα τα μιούζικαλ στο Broadway.

Ένα μέρος, όπου τα πάντα είναι σε υπερθετικό βαθμό!

Ένα Μεγάλο Μήλο που πολλοί πόθησαν! Ένας τόπος μαγικός που από ασπρόμαυρο καταθλιπτικό εργοτάξιο μετατράπηκε, σε χρόνο ‘dt’,σε φωταγωγημένο ονειρικό πολυ-χώρο, γεμάτο χρυσόσκονη.

Μια χρυσόσκονη που όσο κι αν κρύβει τις ατέλειες, δεν παύει να διατηρεί τη λάμψη της!

Διαβάστε Σχετικά…