Μάγισσα σε σκούπα
Διαχρονικά
Κυνήγι Μαγισσών

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον τελευταίο καιρό σε media-κες και φιλικές συζητήσεις αναδεικνύει τον μέσο Έλληνα, γενικώς και αορίστως, ως  μια κατακριτέα μορφή με έντονα ρατσιστικά σημάδια στη συμπεριφορά του, που ενώ όλα λειτουργούν γύρω του άψογα στη βάση ενός καλά  συντονισμένου σχεδιασμού, εκείνος τολμά να έχει αμφιβολίες.

Πραγματικά εκπλήσσομαι μ’ αυτό το αίσθημα που έχει καλλιεργηθεί. Είναι σαν να είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να συμμετέχουμε σ’ ένα «σαφάρι ρατσιστών». Πρέπει πάση θυσία να ανακαλύψουμε  ποιος είναι ο ρατσιστής. Και βάσει των μέχρι τώρα στοιχείων η ετυμηγορία τον καθιστά ένοχο.

Ίσως η μοναδική εξήγηση που να δικαιολογεί την έκπληξή μου είναι ότι με τους εκφραστές τέτοιων απόψεων ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα. Καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια να εντοπίσω κάποιους κοινούς κώδικες επικοινωνίας για να κατανοήσω το πως κάποιος καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα.

Και ρωτώ. Είναι ο μέσος Έλληνας ρατσιστής;

Και από πού απορρέουν τέτοιου είδους συμπεράσματα; Φαντάζομαι κάποιες κατά καιρούς μεμονωμένες ξενοφοβικές φωνές δεν είναι ικανές να σαρώσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν μπορούμε με διάθεση πογκρόμ να δημιουργούμε εντυπώσεις γύρω από τις αντιλήψεις και τα αισθήματα ενός ολόκληρου λαού. Να θυμίσω, επίσης, ότι δεν ζούμε σ’ έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο που μισαλλοδοξίες, φανατισμοί και έριδες πάσης φύσεως δεν υπήρχαν, δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρχουν ες αεί. Ουτοπιστικές απόψεις περί απόλυτα ορθής στάσης καθολικά δεν μπορούν να έχουν θέση σ’ ένα τόσο γιγαντιαίο πρόβλημα.

Ξεκινούμε, λοιπόν, με βάση ότι ο παραλογισμός αποτελεί μέρος της καθημερινότητας μας, αρκεί να είναι υπό περιορισμό. Καθήκον μας είναι να εντοπίζουμε και να απομονώνουμε τους θερμοκέφαλους συμπολίτες μας που το θυμικό τους δεν τους επιτρέπει να έχουν πνευματική διαύγεια και να αντιδρούν σε σοβαρά εθνικά ζητήματα με τη σοβαρότητα που αρμόζει.          

Με γνώμονα την εδώ και χρόνια στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων απέναντι στο μείζον μεταναστευτικό - και λιγότερο προσφυγικό - ζήτημα, οι περί ρατσισμού χαρακτηρισμοί δεν συνάδουν.

Ποιός, όμως, είναι τελικά αυτός ο Έλληνας και ποιά η σχέση του με τους μετανάστες;

  • Είναι ο νεαρός άνεργος που εκπροσωπεί το 25% (από 7,3% το 2008) των εγγεγραμμένων του ΟΑΕΔ,
  • ο νεαρός εργαζόμενος των 500 € καθαρά,
  • ο μεσήλικας ελεύθερος επαγγελματίας με επικείμενη αύξηση 20% στην ασφαλιστική εισφορά του,
  • ο γέροντας συνταξιούχος των 666 €

που παρά ταύτα συγκινείται από το απίστευτο δράμα των μεταναστών και κατορθώνει με την προσφορά του να γεμίσει τις αποθήκες των δήμων σε βαθμό που να γίνεται έκκληση για παύση βοήθειας λόγω έλλειψης χώρου.

Ο Έλληνας είναι αδιαμφισβήτητα μια πληθωρική προσωπικότητα και ως εκ τούτου πολλοί χαρακτηρισμοί, θετικοί και αρνητικοί, θα μπορούσαν να του αποδοθούν. Ο ρατσιστής, όμως, είναι κόντρα ρόλος. Κόντρα στη βασανισμένη μέχρι και πρόσφατα ιστορία του και στις κάποιες λίγες, για ορισμένους, εμπεδωμένες αρχές του.

Ο Έλληνας, επίσης, δεν αποδέχεται την ισόβια κάθειρξη - γιατί περί αυτού πρόκειται - των μεταναστών στα κέντρα «μόνιμης» κράτησης. Το 95% των ταλαίπωρων αυτών ανθρώπων δεν επιθυμεί την παραμονή του σ’ αυτόν τον τόπο, και όχι αδίκως, καθώς δεν έχει απολύτως τίποτα να του προσφέρει. Τουναντίον μάλιστα.

Τι κάνουν, λοιπόν, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες πέρα από το να κλείνουν τα σύνορα και να παρέχουν κονδύλια για τη σίτιση του «ισοβίτη» μετανάστη; Τι κάνουν, επί της ουσίας, όσοι έχουν δημόσιο βήμα πέρα από το να μας χτυπούν με κατανόηση την πλάτη;

Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν μπορούμε να ξεστομίζουμε ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς που καταρρακώνουν την ήδη πληγωμένη υπόληψη ενός ολόκληρου έθνους. Η στάση του μέσου Έλληνα απέναντι στην αντιμετώπιση παρωδία του μεταναστευτικού προβλήματος είναι αξιοπρεπής και βαθύτατα πολιτισμένη, εξαιρουμένων κάποιων μειοψηφικών συμπεριφορών προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Δεν διανοούμαι καν να φανταστώ ποια θα ήταν η στάση του μέσου Ευρωπαίου αν αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα στον δικό του μικρόκοσμο. Η σκέψη με τρομάζει. Όποιος έχει - όχι απλά ζήσει και δουλέψει στο εξωτερικό - αλλά έχει εντρυφήσει στην ψυχοσύνθεσή του μέσου Ευρωπαίου, γνωρίζει πολύ καλά.

Το «κυνήγι» του ενόχου ρατσιστή κακώς διενεργείται ανάμεσά μας.

Οι έρευνες πρέπει σαφώς να στραφούν προς άλλες κατευθύνσεις…

Διαβάστε Σχετικά…