people
Επικαιρότητα
Η Αξία των Αξιών
Το Κόστος της Αξιοπρέπειας

Κατά καιρούς ακούμε σχολιασμούς περί κρίσης των Αξιών στην Ελλάδα. Τί ακριβώς, όμως, είναι αυτή η κρίση των αξιών? Ποιές πρακτικές επιπτώσεις έχει και πώς μεταφράζεται αυτό σε ατομικό επίπεδο για τον καθένα μας?

Ένας καλός τρόπος να το προσεγγίσουμε είναι μέσω συγκρίσεων με τις συμπεριφορές πολιτών στα ανεπτυγμένα κράτη και ένας δεύτερος, εξίσου αποτελεσματικός, μέσω της σύγκρισης με την Αρχαία Ελληνική κοινωνία της περιόδου της ακμής των Κλασσικών χρόνων. Γνωστά ζητήματα πάνω κάτω που κάθε φορά που τα πιάνουμε με σφίξιμο καταλαβαίνουμε πόσο βαθειά μειονεκτούμε ως ΣΥΝΟΛΟ.

Στην Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη για 2 διαφορετικές έννοιες: Τιμή.

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου με αυτή την προσέγγιση θα μπορούσε να αλλαχτεί σε: η Τιμή της Τιμής, ενώ στα Αγγλικά θα αποδιδόταν σε: the Price of Honour.

Άρα, εφόσον η Τιμή είναι το Κόστος αλλά και η Αξιοπρέπεια, ο σωστός τίτλος θα ήταν: Το Κόστος της Αξιοπρέπειας!!!

Αυτό το κόστος είναι που δεν αναλαμβάνει η  σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία, γιατί δεν έχει κοινό σημείο αναφοράς ως προς το τι ακριβώς είναι η Αξιοπρέπεια.

Δεν αποτελούμε πλέον ενιαίο κοινωνικό σύνολο αλλά περισσότερο οικογενειακές ομάδες επιβίωσης, πολύ-θρυμματισμένες χωρίς καμία στοιχειώδη συλλογική συνείδηση.

“Ο καθένας για τη φαμίλια του” είναι το βασικό χαρακτηριστικό της μέσης Ελληνικής οικογένειας, καθώς άλλοι κοιτάνε αριστερά, άλλοι δεξιά, άλλοι προς το εξωτερικό και άλλοι προς τα άνω…

Άλλοι κοιτάνε στο παρελθόν, άλλοι στην ουτοπία ενός μέλλοντος, άλλοι προς το Παγκόσμιο χωριό και άλλοι προς το διάστημα!!!

ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΤΟΠΟ, ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ, το δικό μας χωριό.

Και πως όλοι αυτοί να ομονοήσουν όταν Χριστιανοί και Αρχαιοελληνιστές συγκρούονται? Αριστεροί και δεξιοί βαδίζουν προς αναβίωση εμφυλιακής φόρτισης? Φιλελεύθεροι και Σοσιαλιστές κοιτάζονται λοξά?

Τί μπορεί να μας ενώσει? Ποιός ?

Με ποιόν τρόπο μπορούμε να βρούμε το ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ του Νέου Ελληνισμού?

Και ο χρόνος τρέχει εις βάρος του γηγενούς πληθυσμού αυτής της πανέμορφης χερσονήσου, και όσο περνάνε οι εβδομάδες και οι μήνες θρυμματιζόμαστε ακόμα περισσότερο και μεταναστεύουμε για άλλες χώρες που κάποτε θα γίνουν πατρίδες για τα παιδιά μας, και στις οποίες ως φολκλορική ανάμνηση θα επικαλούμαστε την μακρινή καταγωγή μας.

Ίσως ο μόνος τρόπος, ίσως η μόνη ΑΞΙΑ να είναι η Ανοχή της διαφορετικότητάς μας, η Ανοχή στην άλλη άποψη και η συν-αντίληψη ότι ο Κοινός μας τόπος είναι σημαντικότερος από τις όποιες προσωπικές μας απόψεις, ιδεολογίες ή τους παράγοντες που μας εξοργίζουν.

Το γυαλί έχει ραγίσει σε πολλά σημεία και αν δεν βρεθεί συνεκτική ουσία, θα γίνει κομμάτια μονομιάς κάποια άτυχη στιγμή (έτσι θα την αποκαλέσουμε τότε για να δικαιολογήσουμε την επί δεκαετίες διαδικασία που την προκάλεσε).

Κι όμως επειδή είναι Ιστορικά αποδεδειγμένο ότι «…την Ιστορία στην Ελλάδα την γράφουν οι παρέες..», και επειδή πάντοτε σε μία παρέα οι φίλοι ανέχονται τον εκάστοτε άλλο, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να γίνουμε μια μεγάλη Παρέα!!!

Μάλλον το ξέρουμε αυτό καλά, αλλά κοιτάμε ο καθένας τη φαμίλια του, κοιτάμε ο καθένας σε διαφορετική κατεύθυνση:

άλλος Πάνω,

άλλος στον Καθρέφτη,

άλλος στα Αριστερά και άλλος στα Δεξιά,

πολλοί προς το smartphone,

μερικοί προς τα πίσω,

άλλοι στην Ουτοπία και κάποιοι λίγοι σαστισμένοι χάσκουνε με αγχωμένη αναπνοή, ΔΙΟΤΙ το κύμα έχει περιέργως τραβηχτεί από την παραλία και ακούγεται ένας βόμβος σαν Tσουνάμι ένα πράγμα….

Διαβάστε Σχετικά…