Αλεπού
Επικαιρότητα
Οι Αλεπούδες της Απερήμωσης

7 χρόνια στα Fora σέρνεται η Ελλάδα με τόσους διαπραγματευτές να «το παίρνουν πάνω τους» και κάθε φορά με τη φόρα του πρωτάρη όλα τα νέα μέτρα ξεκουκουλώνονται με τρόμο.

Άλλα λένε προεκλογικά και άλλα κάνουν Συστηματικά οι πρωταγωνιστές - κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, ανεξαιρέτως ιδεολογικής και κομματικής προέλευσης - τους οποίους ενώνει η απόλυτη σύμπνοια στην ασυνέπεια.

Και αυτό βαρύνει όλους του κομματικούς μηχανισμούς που κυβέρνησαν - τουλάχιστον τα 7 αυτά χρόνια, ανεξαιρέτως.

Οι δε καλόπιστοι ψηφοφόροι (εξαιρώ τους υστερόβουλους που κυνηγάνε το βόλεμα, γιατί αυτοί είναι στοχο-προσηλωμένοι άνθρωποι και σοβαροί και ξέρουν τι θέλουνε…) τρελαίνονται με τις κυβιστήσεις και τους «ρεαλιστικούς συμβιβασμούς»!

Ειδικά αυτό το τελευταίο είναι σαφές επικοινωνιακό τρικ που θυμίζει παραβάτη Ηθών όταν ισχυρίζεται πως η επίθεση ήταν συναινετική. Σου λέει δηλαδή ότι “… εντάξει … κι εσύ δεν ήξερες ότι έλεγα ψέματα? Μην είσαι υπερβολικός … εντάξει …. αφού το ήξερες!”

Στα διαγγέλματα σε κοιτάνε σαν γούτσου - γούτσου γλυκά αλεπουδάκια που ζητάνε την κατανόηση σου, καθώς οι άλλοι οι κακοί δεν τους αφήσανε να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα τους για την πατρίδα.

Και σα να υπάρχει το μυστικό σχέδιο Μπαμπούσκα, κάθε φορά ο επόμενος Πρωταγωνιστής διαγράφει τον ίδιο κύκλο με παρόμοια προσχήματα. Το σύστημα σα να διαθέτει άπειρα μπαμπουσκάκια που αλληλο-εμπεριέχονται και ο κύκλος κυλάει αέναα: Οργή, αγανάκτηση, Ελπίδα, ψήφος για το μη χείρον βέλτιστον και πάμε ξανά απ’την αρχή, στο εκάστοτε πρώτο διάγγελμα κάποιες ύποπτες λέξεις του τύπου “θα τιμήσουμε τις υπογραφές μας” ή “η θέση μας είναι αδιαπραγμάτευτη…” κλπ, κι’ αρχίζεις πάλι να θυμώνεις πνιγμένα σε τέτοιο βαθμό που χαλάει η καθημερινότητα σου.

Βασικά αισθάνεσαι γελοίος και απορείς πώς το πίστεψες, ειδικά όταν οι άλλοι οι υστερόβουλοι που τραγανίζουν τα οφέλη της ψήφου τους, σου εξηγούν με πατρική στοργή πόσο προφανές ήταν όλο αυτό.

(Δε σου λένε όμως το κρυφό τους μυστικό ότι πάντα επένδυαν στην κακή τροπή των πραγμάτων και στη σιχαμερή φύση του ανθρώπου και έτσι πάντα έπεφταν μέσα 9 στις 10 φορές.) Πού να εξηγείς τώρα ότι εσύ ψάχνεις εκείνη την 1 φορά στις 10 που αλλάζει ο Κόσμος και γίνονται οι Ιστορικές ανατροπές = Τα Ιδανικά έτσι καταλήγουν να ονομάζονται Δον Κιχωτισμός!!!

… και με αυτό το κριτήριο το περιβόητο «...τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» καταλήγει να είναι το κρεμαστάρι της Παγκόσμιας Ιστορίας που όλες οι αλεπούδες ποτέ δεν έφτασαν να αγγίξουν…

Και ενώ στη δουλειά σου αν έλεγες τα ίδια, θα σε είχαν πάει μέσα για τα καλά και θα πλήρωνες μέχρι το βαθύ γήρας αποζημιώσεις και βλάβες, εδώ η «μισή αλήθεια» λέγεται Πολιτική Ευθύνη.

 Δηλαδή, ξεφουρνίζεις ό,τι σοφιστεία σου κατέβει για να εκλεγείς και μετά αναλαμβάνεις την Πολιτική Ευθύνη του τεχνάσματος σου!!! = ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!

Ξεχνάνε, όμως, την Ιστορική Ευθύνη!!! διότι κάθε κουτοπονηριά είναι ακάλυπτη επιταγή που θα γίνει άμεσα απαιτητή!!!

Και το πιο επικίνδυνο είναι πως μέσα σε όλη αυτή την ντροπή, όποιοι ελάχιστοι νέοι Πολιτικοί μπορεί να είχαν ειλικρινείς προθέσεις θεωρούνται πλέον αυτονόητα ψευδομανείς σε ανέλιξη.

Στις νεαρότερες ηλικίες δε, κάνει και την μεγάλη ζημιά της απαξίωσης, της απόλυτης απόρριψης του πολιτικού Συστήματος και οδηγεί στην αποχή που τελικά εκμεταλλεύονται οι οργανωμένες μειοψηφίες για να κυβερνήσουν κατά το συμφέρον της κλίκας.

… και ενώ ο τόπος απειλείται με καταστροφή ουκ ολίγοι ταγμένοι των κομματικών στρατών βουτάνε στην πισίνα των προνομίων, θυμίζοντάς μας πόσο ακόμα ... πόσο ... πιο ηλίθιοι ήταν οι λίγοι εναπομείναντες ρομαντικοί που θέλανε το κοινό καλό.

Η συλλογική ντροπή που κατακλύζει τον τόπο από τους «ευφυείς» χρησιμοποιείται εναντίον της χώρας στις διαπραγματεύσεις για γενικεύσεις που προσβάλλουν τον μέσο Έλληνα.

Το «κακό» όνομα που μας προσάπτουν ως λαό δημιουργείται από τις Ηγεσίες που εκθέτουν 10 + εκατομμύρια Έλληνες Πολίτες.

Αυτό πρέπει να σταματήσει ΤΩΡΑ.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, οι ίδιοι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν στον Κύκλο της Ασυνέπειας πηγαίνουν να διαπραγματευτούν την τύχη της μικρής Ελλάδας απέναντι στα Θηρία. Σαν χαμογελαστά Ορεκτικά στην Τράπεζα των Λεόντων…

Αυθωρεί και παραχρήμα … μετά τον εκάστοτε «επώδυνο συμβιβασμό» ξεκινάει και το γαϊτανάκι του πολιτικού επικοινωνιακού μασάζ …

Και σου μένει η απορία: το εμπράγματον της διαπραγμάτευσης ήταν η συμφωνία ή η επικοινωνία προς τον λαό??

Η Πολιτική είναι υποτίθεται η τέχνη του εφικτού και κατάντησε η Τέχνη του … θρασιμιού. Οι Έλληνες έχουν συνέλθει κατά το μεγαλύτερο μέρος από την παραζάλη και την εσωστρέφεια της Μεταπολίτευσης. Έχουν καταλάβει τι συνέβη και όσοι εφαρμόζουν ακόμη πεπαλαιωμένες τεχνικές παραπλάνησης δεν θα έχουν πολιτικό μέλλον.

Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος:

Η  σημερινή κυβέρνηση έχει μία μοναδική ευκαιρία να αποποιηθεί πάσα προηγούμενη ασυνέπεια και να σταθεί παλικαρίσια στις αξίες που πρεσβεύει.

Αυτό, όμως, θα απαιτήσει να βάλει σε κίνδυνο την επανεκλογή της όταν προκύψει το εκλογικό ερώτημα.

Θα έχει, από την άλλη, κερδίσει σε βάθος πολλών ετών το πραγματικό Ηθικό πλεονέκτημα έχοντας παραμείνει σταθερή σε αυτά που διακήρυξε – έστω κι αυτή την εσχάτη ώρα της διαπραγμάτευσης – κερδίζοντας πολιτικό χρόνο δεκαετιών.

Υπάρχει χρόνος ακόμη για μια Αξιοπρεπή Στάση και ας είναι στην ανάγκη ακόμα και η επιλογή της μειοψηφίας.  

Διαβάστε Σχετικά…