Πορεία προς το Μέτωπο
Διαχρονικά
…Η Πορεία προς το Μέτωπο….

Στην κονίστρα του Ιδιωτικού τομέα, όπου η καθημερινή πάλη για επιβίωση μιας  εταιρείας  αποτελεί για τους διαχειριστές της μια ατέρμονη προσπάθεια ισορροπιών σε τεντωμένο σχοινί, οι απαιτήσεις σε νοητική συγκέντρωση, ψυχραιμία και σοβαρότητα μετριούνται με το λεπτό.

Είναι καθολικό βίωμα όλων όσων έχουν αναλάβει να διοικήσουν μια εταιρεία, ασχέτως μεγέθους - σ’ ένα τέτοιο μη φιλικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον - η αίσθηση πως δεν υπάρχει χρόνος για χαλάρωση.

Ουσιαστικά δεν υπάρχει χρόνος και ενέργεια για τίποτε άλλο όταν συνειδητοποιείς ότι κολυμπάς στα βαθιά.

Όσο πιο απομακρυσμένος είναι κάποιος απ’ αυτήν την αλήθεια, τόσο πιο υπερβολική του φαίνεται η διαπίστωση.

Η απομάκρυνση αυτή μπορεί να είναι ιδεολογική, συναισθηματική, ταξική είτε ακόμα και μια απλή εμμονή σε φανταστικές θεωρίες περί γρήγορου πλουτισμού των «επιχειρηματιών».Ή περί φανταστικής ζωής των «Διευθυντών».

«Επιχειρηματίας»!!! μια λέξη φορτισμένη για δεκαετίες με αρνητικά υπονοούμενα για το λαμόγιο, τον πονηρό κυνικό συμφεροντολόγο που με άτιμους τρόπους βγάζει βρώμικο χρήμα…

Με τέτοια ανόητα γνωστικά σχήματα μεγάλωσαν γενεές Ελλήνων, δηλητηριάζοντας στην πράξη την ίδια τους τη ζωή, καθηλώνοντας την στην απραξία.

Συνήθως λέω με λίγο κοφτό τρόπο σε φίλους που δουλεύουν σε θέσεις με μειωμένες απαιτήσεις ευθύνης και αμφιβάλλουν για το αν οι πιέσεις είναι τόσο υψηλές: “έλα να βγάλεις μια εβδομάδα τέτοια και θα τα ξαναπούμε”.

Και πάντα έρχεται στο νου μου ο στίχος του Ελύτη:

…λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες…

Εκατομμύρια άλλοι, σ’ αυτές τις γραμμές θα αναγνώσουν τον πόνο της προσπάθειας τους. Διοικητικά στελέχη σε εταιρείες, απλοί εργαζόμενοι σε Fast Food που πάνε σαν μηχανήματα, ταξιτζήδες που σου λένε χαρακτηριστικά “στο κέντρο σήμερα είναι πόλεμος”.

Στη σκληρή καθημερινότητα του Ιδιωτικού τομέα λιώνουν ψυχές και σώματα στην προσπάθεια για λίγη αξιοπρέπεια στη ζωή. Σκληρές αλήθειες, δύσκολα ωράρια στα ….μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες

Είναι του συρμού η άποψη ότι για όλα αυτά φταίει η κρίση…

Η πικρή αλήθεια είναι ότι πάντοτε έτσι ήταν…

Πάντοτε έλιωναν τα κορμιά και πατιόνταν οι ψυχές για να βγει ο μήνας.

Πάντοτε η ανάγκη για αξιοπρέπεια ήταν ισχυρότερη από την οργή για την σκληρότητα των συνθηκών.

Η χαρά όμως της δημιουργίας, η χαρά ότι στέκεσαι στα πόδια σου - χωρίς εξασφαλίσεις - και κάποιες φορές η βελτίωση της οικονομικής σου κατάστασης σου δίνουν αναπνοές στην ανηφόρα.

Η ανηφόρα όμως ανηφόρα, να μην ξεχνιόμαστε, γιατί…

…και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μοναχοί σοβαροί κι αμίλητοι…

(Ο. Ελύτης, Άξιον Εστί, Ανάγνωσμα Πρώτο, η Πορεία προς το Μέτωπο)

Διαβάστε Σχετικά…