Μέδουσα
Επικαιρότητα
Ελληνο-Τουρκικά
Ένα Εναλλακτικό Μυθιστόρημα

21 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό πως όχι ένα σπίρτο αλλά ένα αποτσίγαρο θα ήταν αρκετό πλέον για να δούμε την πυρκαγιά να θεριεύει στην περιοχή.

Ακόμα και οι μέχρι πρότινος πιο αισιόδοξοι βλέπουν με ανησυχία τις "κρουαζιέρες" των πολεμικών σκαφών της Τουρκίας να μεταφέρουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Η θέση της Ελλάδας σε όλα τα μέτωπα, μεταξύ σφύρας και άκμονος, τη φέρνει όλο και πιο κοντά στο εφιαλτικό σενάριο μιας πιθανής εμπλοκής, γιατί μοιάζει με λαβωμένο ελάφι.

Ο Ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία ούτε να φαντασθεί δε θέλει οποιοδήποτε πρόβλημα με τους γείτονες, καθώς Ιστορικά παρά το κάκιστο παρελθόν μεταξύ των 2 χωρών, εδώ και δεκαετίες έχει ξεκάθαρα επιλέξει την  φιλήσυχη και φιλειρηνική οδό.

Δεν είναι μόνον η βραδεία παρακμή μας που μας έκανε φιλήσυχους, αλλά και η Σοφία αιώνων που μόνο ζημιές και όλεθρο έχει να απαριθμήσει από τη μέγιστη λαίλαπα του Πολέμου. Ο μέσος Έλληνας έχει μια αξιοσημείωτη στωικότητα γύρω από το θέμα και η σοφή του στάση μάλλον έχει παρεξηγηθεί τελικά ως παθητικότητα από τις Τουρκικές κυβερνήσεις.

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου η κατάσταση είναι έκρυθμη. Μια χώρα γίγαντας με πολλά πρόσωπα και πολλές απειλές να την κλυδωνίζουν συθέμελα. Η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει ζητήματα βαθύτερα, υπαρξιακά και όλα αυτά σε μια περιοχή που φλέγεται. Το παρατηρούμε και όλοι εμείς οι μικροί Στωικοί φιλόσοφοι από αυτήν την πλευρά του Αιγαίου και όσο περνάνε οι μήνες τελικά πάμε να απολέσουμε τη στωικότητα μας.

Το πράγμα δεν πάει καλά και φαίνεται από 6 μίλια μακριά…

Η Τουρκία αισθάνεται πως ασφυκτιά ως μεγάλη χώρα από τoν «ενοχλητικό» έλεγχο της Ελλάδος στο Αιγαίο.

Ξεχνάει,όμως, πως με το ίδιο επιχείρημα η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει τα Μικρασιατικά παράλια, την προαιώνια Ιωνία, στης οποίας τη γη κάθε τόσο ξεφυτρώνουν τα μνημεία των μεγάλων στιγμών του Ελληνισμού.

…Δηλαδή έτσι θα το πάμε τώρα? Έτσι θα βγει κάποια άκρη?...

Όποιος αμφισβητεί σύνορα παίζει με τη φωτιά, γιατί επιχειρήματα υπάρχουν πάντοτε αμφοτερόπλευρα. Το ζήτημα είναι να μη χρειάζεται να επιχειρηματολογούμε.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ξοδεύουμε σε καυγάδες…

Πώς θα ήτανε,όμως, τα πράγματα αν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε?

Πώς θα ήταν όλα καί για τις 2 χώρες αν κάνανε το άλμα ενάντια στο πεπρωμένο και κατάφερναν να συνεργαστούν στα πλαίσια μιας ισχυρής συμμαχίας στην περιοχή?

Για κάποια χρόνια με ταλαιπώρησε η σκέψη αυτή του Εναλλακτικού Σεναρίου, έχοντας παρατηρήσει ότι πρώτοι το κατάφεραν οι Γάλλοι με τους Γερμανούς. Δύο Έθνη που αλληλοφαγώθηκαν σε επίπεδο εξαΰλωσης κατάφεραν να γίνουν ο Πυλώνας της Ευρωπαϊκής Ιδέας.

Ο Γαλλογερμανικός άξονας!! = μια Ιστορικά εκπληκτική εξέλιξη!

Γιατί λοιπόν να μην καταφέρναμε και εμείς να καταπλήξουμε την Οικουμένη με μια ειλικρινή συνύπαρξη, όπου κάποια συναρπαστικά πράγματα θα συνέβαιναν και για τους 2?

Ας ονειρευτούμε για λίγο και ας φανταστούμε:

  • Πόσο εκπληκτικό θα ήταν να μην ξοδεύουμε παρά peanuts σε εξοπλισμούς!
  • Πόσο ονειρεμένο … να μην χρειαζόταν να αναλωνόμαστε σε ρηματικές διακοινώσεις επί τη απειλή σύρραξης, και να συζητάμε για το πώς θα ευημερήσουμε σαν πραγματικοί γείτονες!
  • Τι οικονομικά οφέλη θα είχαν και οι 2 πλευρές αν ξόδευαν τις δυνάμεις τους στις εμπορικές συναλλαγές και τι άνοδο θα γνώριζαν οι οικονομίες τους!

Και για να είμαστε ειλικρινείς, θες λόγω της μακράς επαφής μας που ξεπερνάει τα 1000 χρόνια, θες λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών και των στοιχείων που με τους αιώνες μας προέκυψαν, η ουσία είναι πως όταν οι Έλληνες επισκέπτονται τα παράλια και τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας αντιμετωπίζουν μια ζεστή και αυθεντική στάση από τους Τούρκους και αισθάνονται πραγματικά άνετα μαζί τους.

Έτσι είναι, υπάρχει μια απλοχωριά και μια φιλικότητα που μας χαλαρώνει στις μεταξύ μας σχέσεις.

Είναι πολλά που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας για να πετύχουμε κάτι τέτοιο. Είναι πολλές οι τραγωδίες και ο Ελληνισμός έχει τη μνήμη και δεν ξεχνά.

Η Ειρήνη,όμως, είναι η οδός που τιμάει περισσότερο τους νεκρούς μας παρά η αντιπαράθεση. Η Ειρήνη με όρους ισοτιμίας και με όρους αλληλοσεβασμού, να το τονίσουμε αυτό!

Σε τελική ανάλυση,αν η αντιπαράθεση μας επισκεφτεί κάποτε και φανερώσει το τρομακτικό της πρόσωπο, τουλάχιστον ας μην έχει προσκληθεί από εμάς...

Η αντιπαράθεση ως άλλη ΚΕΦΑΛΗ ΜΕΔΟΥΣΑΣ θα πετρώσει αυτόν που πόθησε να την κοιτάξει…

Κάπως έτσι φιλοσοφημένα προέκυψε και η σύμπραξη Γαλλίας – Γερμανίας και διατηρείται ως ένα πρότυπο που θα μπορούσε να μας εμπνεύσει.

Πόσο καλά θα ήταν αυτό το εναλλακτικό σενάριο να αποτελούσε ένα νέο Ιστορικό Αφήγημα πέρα από κάθε στρατηγική εκτίμηση και να ξυπνούσα ένα πρωί ακούγοντας ειδήσεις για χιλιάδες θέσεις εργασίας που δημιούργησε μια Ελληνο-Τουρκική επένδυση στην περιοχή!

Μέχρι εκείνο το πρωί, όμως, ο πιο «αδύναμος» οφείλει να είναι έτοιμος και ο πιο Δυνατός να μην ενδώσει στον πειρασμό της ισχύος του.

Μέχρι εκείνο το πρωί, κυριολεκτικά τα πάντα παίζονται και «οι πόρτες του φρενοκομείου»… σα να τρίζουν κάτι τις…

Ελπίζουμε η αισιοδοξία στο τέλος να νικήσει και η διέξοδος προς την Ησυχία να βρεθεί….

Διαβάστε Σχετικά…