Αγάλματα 12 Αποστόλων (πρόσοψη εκκλησίας)
Άρθρα Αναγνωστών
Οι Δώδεκα Ολύμπιοι Απόστολοι
Πρόδρομοι Του Τριαδικού Θεού

Διαχρονικό το παρόν διατηρεί άφθαρτη την ανάγκη της ανθρωποκεντρικής προσέγγισης ενός Δημιουργικού ταγού ενώ παράλληλα αναμοχλεύει ερωτήματα σε ένα αγκαθωτό νοητικό περιβάλλον. Κατείδωλος η ανθρώπινη πολιτεία συνέδεσε τα κομμάτια των κλασικών θεών και δημιούργησε μια αλληγορία της Ολύμπιας πίστης που απαντά στην ασφάλεια της μυθολογικής ανεπάρκειας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και η πίστη αναδιαμορφώνεται όσο ο άνθρωπος παραμένει βυθισμένος στο σκοτάδι του άχρονου θανάτου.

Στα φραγκμέντα του παρελθόντος βρίσκονται στριμωγμένοι οι φορείς του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, μιαροί και καταπονημένοι από το βάρος της ανθρώπινης αδυναμίας. Οι δώδεκα απόστολοι που αποτέλεσαν τους πυλώνες πάνω στους οποίους ξεδιπλώθηκε η διάνοια του πολιτισμού και κατάφερε να ευοδώσει τα μέγιστα απέναντι στον σκοταδισμό της φθοράς. Αμαρτωλοί ως θεοί αλλά αδέκαστοι ως ξεραμένες τοιχογραφίες.

Ψυχοστατικά κομμάτια που δημιουργούσαν ένα ενιαίο σύνολο, έναν υπεράνθρωπο δομημένο από πάθη, αδυναμίες αλλά και χαρίσματα, αυτό συνέθεταν οι πνευματικοί εκπρόσωποι της αρχαιότητας, οι ακανόνιστοι θεοί στην αμφιλεγόμενη ρίζα της λέξης που κατηγορηματικά τους καταδίκασε. Αφού κατέφαγε τις σάρκες του ο άνθρωπος και κανιβάλισε την πρώτη ύλη της δημιουργίας του, πορεύτηκε στον πνευματικό μεσαίωνα της στασιμότητας.

ΜυθολογίαΟ Άγνωστος Θεός έδωσε τη λύση στο μοναδικό ψεγάδι του παρελθόντος, την καταπάτηση και κατεδάφιση του μυστηριακού θανάτου. Κατ’ εικόνα και καθ' ομοίωση του Δημιουργού μορφοποιημένο το χώμα μπορούσε πια να απενεχοποιήσει την αδυναμία και να αποτάξει το κοιμητήρι από τον κυνισμό της ύπαρξης.

Ο φανατισμός προκάλεσε την καταστροφή και τα θεϊκά στοιχεία της αρχαίας πίστης διασκορπίστηκαν. Διαμέλισε την ολότητα του Δημιουργού όπως ήταν αποτυπωμένη στο ίδιο του το Είναι ο άνθρωπος και φίμωσε το αδιαίρετο είδωλο που αναζητεί τη θέωση. Οι εκφραστές του ίδιου του ανθρώπου σήκωσαν το βάρος της κλασικής δοξασίας σαν πρόδρομοι του Τριαδικού Θεού, αφού σαν εκφραστές της ανθρώπινης φύσης και άρα σαν εικόνα και ομοίωση του Όντος περίμεναν τον δρόμο προς την αιώνια ζωή.

Τα αμπάρια της παράδοσης πλημμύρισαν λήθη και ο τυφλός εγωκεντρισμός επικράτησε στην ιερή πραγματικότητα. Οι τίτλοι και τα αξιώματα επί της γης καταπάτησαν και καταπατούν κάθε δικαίωμα και απειλούν κάθε ιδέα. Στην ιστορική κλίμακα της πίστης η ματαιότητα περιφέρει το ρημαγμένο κουφάρι της.

Από τα αρχαία νεκρομαντεία ως τα περβάζια των νεκρών αγιορειτών ησυχαστών, η σιωπή κατακλύζει την ατμόσφαιρα και ο άνθρωπος φοβισμένος μπροστά στο ρήγμα του θανάτου ανασκουμπώνεται και γρηγορεί. Στις εσχατιές του Αχέροντα τα πνευματικά όπλα ακολουθούν την παράδοση του αυτόκλητου θανάτου.

 

Εμμανουήλ Πηλιτσίδης
- Πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του
Α.Π.Θ.
Συγγραφέας του βιβλίου «Και εγένετο πτώσις» (εκδ. Ρώμη)
- Αναγνώστης του Macroskopio

Διαβάστε Σχετικά…