Ανέκδοτος Bull-ης
Διαχρονικά
Ανέκδοτος Bull-ης

Ξαφνικά εμφανίζεται πλειάδα “επωνύμων” και “ανωνύμων”, εντός και εκτός συνόρων, να έχουν πέσει θύματα bullying. Πώς γίνεται αυτό; Δεν στέκει.

Μήπως για να γίνει κάποιος αποδεκτός από τον περίγυρό του, πρέπει πρώτα να πέσει θύμα ενός τραμπούκου; Συνεπαγωγική είναι η σχέση;

Αν σκεφτούμε καλοπροαίρετα και με επιείκεια, κάποιος με επίπεδο αγγλικών “Greek Kamaki σε νησί” είναι επιρρεπής σε προφορικές αστοχίες. Έτσι, σε κλίμα θρησκευτικής σχεδόν κατάνυξης εξομολογείται τα πάθη ενός κατατρεγμένου και χτυπημένου από τη μοίρα παιδιού. “Ονειρεύεται” τον εαυτό του θύμα, ωσάν το bullying να είναι κάτι που όλοι θέλουμε να πάθουμε.

Κατά πάσα πιθανότητα στο μυαλό του η έννοια έχει υποστεί πλήρη μεταλλαγή.

Επικρατεί “εσωτερικό χάος” καθώς με απόλυτη φυσικότητα και χωρίς ιδιαίτερο ψυχικό πόνο περιγράφει ένα κατά τα άλλα σύνηθες για την προεφηβική ηλικία περιστατικό που περιέργως τον στιγμάτισε.

Νομίζει ότι κάποιες “καρπαζιές” που έφαγε από συμμαθητές του αποτελούν βαριά ενοχοποιητικά στοιχεία ενδοσχολικής βίας.

Αν, όμως, σκεφτούμε ρεαλιστικά – κακοπροαίρετα ίσως για κάποιους – δεν διαφαίνεται άγνοια στον ορίζοντα. Εδώ πρόκειται για έμμεσο ευτελισμό ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος.

Στο βωμό της δημοφιλίας - με ύφος αβοήθητου κουταβιού - ζητιανεύει τη λύπησή μας για καταστάσεις στις οποίες ΟΛΟΙ βρεθήκαμε, λίγο ή πολύ, στην παιδική μας ηλικία. Είναι το τέχνασμα που σκαρφίστηκε προς ίδιον όφελος. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι δεν υπάρχει σοβαρό αποτύπωμα ψυχικού τραύματος πάνω του.

Είναι ανάγκη αυτός ο «bull-ης» να γίνει αξιολύπητος για να αποκτήσει κοινωνική υπόσταση;

Όπως και να ’χει, η ουσία είναι ότι όποιος έχει απαίδευτο ΕΓΩ, όχι μόνο δεν συμβάλλει στο έργο των οργανώσεων που πασχίζουν να αναδείξουν το πρόβλημα, αλλά αντιθέτως το υποδαυλίζει. Όχι μόνο δεν καταπραΰνει τον πόνο των αληθινών θυμάτων με τις δήθεν εξομολογήσεις του, αλλά αντιθέτως τον γελοιοποιεί.

Τα κροκοδείλια δάκρυα γίνονται αμέσως αντιληπτά από ανθρώπους που έχουν αυθεντικά υποφέρει στη ζωή τους. Και τότε αυτή η “παραλίγο” ταύτιση, αντί για να ενώσει και να ενδυναμώσει, διαχωρίζει και εξοβελίζει, αποστρέφει και εν τέλει οδηγεί τον παθόντα ακόμη περισσότερο σε εσωστρέφεια.      

Αυτή η υποκριτική ευαισθησία όλων όσων θέλουν να προκαλέσουν σκόπιμη συγκινησιακή φόρτιση με σκοπό την κοινωνική αποδοχή, αγγίζει τα όρια του «ανέκδοτου».

Διαβάστε Σχετικά…