Το ‘ξάφνιασμα’ Σπύρος Καγιαλές

Το ‘ξάφνιασμα’ Σπύρος Καγιαλές

 
Ο “Τσίκι Νταν” του Μαύρου ’97

Ο Σπύρος έμελλε να σκηνοθετήσει μια προσωπική ιστορία που για εμάς στην Ελλάδα του σήμερα θυμίζει μια καλογυρισμένη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Τί σχέση μπορεί να 'χω εγώ, και μαζί μ’ εμένα και οι ομοεθνείς μου, με τον Καγιαλεδάκη; Υπάρχει άραγε σημείο επαφής;

Ένας Κρητικός απ’ τα Χανιά, στις 9 Φεβρουαρίου του 1897, ταμπουρωμένος με άλλους 650 στον Προφήτη Ηλία του Ακρωτηρίου, διαπράττει την απόλυτα υπεράνθρωπη Α-ΦΟΒΙΑ.

“…βαριά πολεμική αντάρα που έκανε τη γη να σείετε μέσα σε πυκνούς καπνούς, δέσμες φωτιάς, σύννεφα σκόνης και βροχή κατακερματιζόμενων στόχων που τινάζονταν στον αέρα, με την υπόκρουση σφοδρών θορύβων...”

Μεσίστια η ελληνική πολεμική σημαία κυματίζει αγέρωχη σε στάση άμυνας απέναντι σε Οθωμανούς και Μεγάλες Δυνάμεις. Είναι λίγες μέρες μετά το αποφασιστικό ψήφισμα υπέρ της Ένωσης της Κρήτης με την ελεύθερη Ελλάδα. Οι βιαιοπραγίες ... οι δολοφονίες ... οι εμπρησμοί ... οι λεηλασίες και οι θηριωδίες πάσης φύσεως σε βάρος των ντόπιων Χριστιανών επιβάλλουν τον Ξεσηκωμό.

Οι ευθύβολοι Ρώσοι - γνωρίζοντας καλά ότι οι πόλεμοι κερδίζονται πρώτα με την καταβαράθρωση του ηθικού - καταρρίπτουν 2 φορές τον Ιστό της σημαίας. Η άμεση επανατοποθέτησή του κερδίζει τις εντυπώσεις...

Μια 3η, όμως, οβίδα δίνει τη χαριστική βολή, θρυμματίζοντάς τον!

Και τότε ο Καγιαλές ή “Τσίκι Νταν” (απόηχος από το σκάσιμο της οβίδας) κάνει το απονενοημένο. ΞΑΝΑβγαίνει απ’ το ταμπούρι, αρπάζει τη σημαία και με στήσιμο κορμιού που παριστά «Κοντάρι» ενσαρκώνει τον μεγαλύτερο ρόλο της σύγχρονης ιστορίας ... αυτόν του ΑΠΟΡΘΗΤΟΥ!

Το σάστισμα αμφοτέρων είναι τόσο μεγάλο που η παύση πυρός είναι σχεδόν ακαριαία. Με ποιά ανθρώπινη λογική - εν μέσω κολαστηρίου - να δικαιολογήσεις μια τέτοια κίνηση; Με ποιό ανθρώπινο σκεπτικό - εν μέσω φρικαλεοτήτων - να κατανοήσεις το αδιανόητο;

Θαρρώ ότι και ο ίδιος σε μια άλλη εποχή, σε μια εντελώς διαφορετική χρονική στιγμή της ιστορίας, την ίδια απορία θα είχε!

Αυτό το γεγονός, το “έξω” από κάθε “γήινο” δεδομένο, αποτέλεσε την αρχή ενός επιτυχημένου απελευθερωτικού αγώνα. Αυτός ο άνθρωπος με μοναδικό όπλο την απέθαντη ψυχή του νίκησε Ευρωπαίους και Τούρκους εν μια “Στιγμή”. Πρόταξε αγάπη για ιδανικά και πάθος για αξιοπρέπεια...

Ποιός άραγε μπορεί να πατάξει τέτοιες έννοιες με ευκολία; Ποιός μπορεί να αναμετρηθεί με την απολυτότητα των δίκαιων συναισθημάτων σου; Ποιός μπορεί να ισοπεδώσει την ιερότητα της πηγαίας περιφρόνησης του Θανάτου;

ΟΛΑ αυτά είναι τόσο ΠΑΝΩ από κάθε τι επίγειο που απλά είναι ΑΝΙΚΗΤΑ!

Δε θέλει πολλά για να γίνεις ήρωας. Μια καλή πάστα ανθρώπου με Αρχές, σε καταστάσεις ασφυκτικά αποπνικτικές και με ευτολμία που πηγάζει από μεταθανάτια ημιπαράλογη έλξη ... είναι αρκετά για να πυροδοτήσουν μια τέτοια φιγούρα.

Απόδειξη το γεγονός ότι σ’ όσα ιστορικά πρόσωπα έχει ποτέ απονεμηθεί «Μετάλλιο Ανδρείας» η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ παραμένει ένα αξιοπερίεργο κοινό χαρακτηριστικό τους. Αυτό σημαίνει ότι ο ηρωισμός τους δεν προήλθε ως μια έμφυτη αντίδραση που περίμενε επί χρόνια με καρτερικότητα πώς και πώς να εκδηλωθεί, αλλά ως μια επίκτητα ΕΞΩθούμενη ενέργεια της “Στιγμής” που όμοιά της μπορεί να μη ματαδείς.

Ήρωας, επομένως, κατ’ εμέ ΔΕ γεννιέσαι, αλλά ΓΙΝΕΣΑΙ!

Σπύρος Καγιαλές

Η ίδια η ζωή σε υποχρεώνει να υπερβείς τα εσκαμμένα, να κάνεις ένα άλμα στο κενό, να κολυμπήσεις σε αβυσσαλέους πυθμένες. Κανένας αγώνας δε νικιέται αν δεν ξεκολλήσεις απ’ την καλά οριοθετημένη ασφαλή περιοχή σου. Τίποτα δε σου χαρίζεται αν δεν αποφασίσεις να παλέψεις και να διεκδικήσεις.

Ο Σπύρος Καγιαλές ήταν ένας Έλληνας που αψήφησε τη θνητή φύση του για χάρη των αθάνατων αξιών του. Ήταν ιδιαίτερος γιατί αφέθηκε σ’ αυτό το παράτολμο βίωμα χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. Αναντίρρητα ΔΕΝ είναι εύκολο, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν είναι και ακατόρθωτο.

Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη ΗΡΩΕΣ που όμως η ζωή τους πριν την κατάκτηση αυτού του τιμητικού τίτλου ήταν η ζωή κάποιων απλών καθημερινών ανθρώπων που τίποτα δεν προμήνυε μια τέτοια εξέλιξη.

Σε “Στιγμές” που δεν περιμένεις κάτι οπλίζει την ψυχή σου με θάρρος ανομολόγητο που σε ωθεί σε ηρωισμούς που ποτέ δε φανταζόσουν ότι είσαι ικανός να πράξεις.

Αυτό, λοιπόν, είναι το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης. Ένα μεγαλείο που σε ξαφνιάζει συνεχώς με τα τολμήματά του, σε αιφνιδιάζει ευχάριστα και σου προκαλεί τον αυθόρμητο σεβασμό!

 

Υ.Γ.: Οι πηγές και το φωτογραφικό υλικό της ομώνυμης ιστοσελίδας μας ενέπνευσε για μια μνεία στην 'προσιτότητα' του ηρωισμού.

Διαβάστε Σχετικά…