Παιδάκια ντυμένα κλόουν

Ήρθε και πάλι το τρελό καρναβάλι!

 

Ήρθε η Αποκριά και το Τριώδιο για μια ακόμη φορά!!!

Τρελό κέφι και μπρίο, συνοδεία ασμάτων μπερδεμένων με σφυρίχτρες, από περουκόβιους που πετούν γεμάτη χάρη σερμπαντινοκομφετί. Παρεάτες γωνιές τσικνοκαπνισμένων, σε διασκεδαστική διάθεση, που χορεύουν ανέμελοι - άλλοι σε βαρύ underground λαϊκό και άλλοι σε ελαφροευρωπαϊκό.

Μα γιατί εγώ να μην μπορώ να εγκλιματιστώ; Γιατί να μην μπορεί εμένα να με συνεπάρει αυτό το τρελό καρναβάλι; Γιατί…;

Εδώ που τα λέμε … όλη η Ελλάδα δονείται σ’ αυτούς τους ρυθμούς. Κάθε χρόνο ξεφυτρώνει κι ένας ακόμη Δήμος με εορταστικές εκδηλώσεις κακόγουστων μεταμφιεσμένων που προσκαλούν τον κόσμο να συμμετάσχει σ’ αυτό το ξέφρενο πάρτι. Ντυμένοι με ενδυματολογική φτήνια, κινούνται ασκόπως για ώρες σε μια εκστατική παραζάλη που αποκαλούν διασκέδαση.

Πολύ με προβληματίζει το ότι δεν μπορώ να συναισθανθώ αυτήν την ανεξάντλητα αδικαιολόγητη χαρά που όλοι αυτοί οι θετικοί κατά τ’ άλλα άνθρωποι εξωτερικεύουν με ντουντούκες και φωνές.

Η αλήθεια είναι ότι από μικρή ήμουν περίεργο παιδάκι. Δεν μπορούσα να αρχίσω στα καλά καθούμενα τους πανηγυριώτικους χορούς, να χαμογελάω ακατάπαυστα χωρίς προφανή λόγο και να αγκαλιάζω τους πάντες γεμάτη ευτυχία χωρίς να συντρέχει κάποιος λόγος.

Θυμάμαι μικρή που η μάνα μου με στόλιζε, με έβαφε, μου φορούσε και ένα καπελίνο (καταπληκτικό παρόλα αυτά outfit made by my mother!) και με παρέδιδε σ’ ένα γιγαντιαίο μασκέ πάρτι, σε μια λέσχη. Μα πως γινόταν κάθε φορά … με σατανική ακρίβεια … να λιποθυμώ πριν εξέλθω του οίκου μου; Βίωνα προφανώς τέτοια ποσά υποσυνείδητου stress για το επερχόμενο βασανιστήριο, που η συσκότιση φάνταζε η μόνη σωτηρία μου.

Στο γυμνάσιο … τα ίδια! Εκείνη την εποχή, η περιβολή σ’ αυτήν την ηλικία ήταν πιο wild - για να μην χαλάσουμε και την εικόνα μας! - με άρβυλα, καρφιά και μαλλί κόκκαλο στον αέρα - ό,τι ακριβώς δεν μας άφηναν οι γονείς να κάνουμε στην πραγματικότητά μας. Και πάλι…! Αδύνατον να μπω στο κλίμα μιας επιβαλλόμενης ατμόσφαιρας του τύπου: “Τώρα υποχρεωτικά όλοι χαιρόμαστε παρακαλώ και χαμογελούμε ποζαριστοί!” 

Κάποια στιγμή ήρθε και το 1ο αποκριάτικο πάρτι στη δουλειά συνοδεία πιτσιρικαρίας. Τα περισσότερα παιδάκια έδειχναν να καλοπερνούν αυθεντικά γιατί ήταν και μια αφορμή για extra τρέλες με τη δικαιολογία της ενσάρκωσης ρόλου. Όλο το σκηνικό έδειχνε ξεκάθαρα ότι αυτό το νταβαντούρι είναι κομμένο και ραμμένο γι’ αυτούς τους λιλιπούτιους που ζουν ανάμεσά μας. Πραγματικά τους χάρηκα!

Και από τότε … χαίρομαι πραγματικά να βλέπω παιδιά να παίζουν μεταμφιεσμένα με απίστευτα ποσά ενέργειας, και λυπούμαι όταν βλέπω ενήλικες να παλιμπαιδίζουν με τρόπο θλιβερό σε μια προσπάθεια να κλέψουν την παράσταση, η οποία από τη φύση της είναι παιδική.   

Εξαιρώ, επίσης, τα κατά τόπους ελληνικά αποκριάτικα έθιμα, τα οποία επιβάλλεται να αναβιώνουν, στο πλαίσιο της διατήρησης της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Πολλά απ’ αυτά είναι ομολογουμένως λίγο κουραστικά, καθώς απεικονίζουν μια Ελλάδα σε εντελώς διαφορετικές προς εμάς χρονικές στιγμές... ΑΛΛΑ παραμένουν ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ.

...σε στιγμές που οι κοινωνίες είχαν άλλες σοβαρότερες σε επίπεδο επιβίωσης προτεραιότητες, συνδυασμένες με πενιχρούς τρόπους διασκέδασης. Είχαν και άλλη αισθητική αντίληψη, απόρροια στερημένης παιδείας καθότι τα ιστορικά γεγονότα τις απέκλειαν από πολυτέλειες εκπαιδευτικού τύπου.

Εξαιρώ, βεβαίως, και το βενετσιάνικο καρναβάλι που είναι η επιτομή της καλογουστιάς, αφού οι μάσκες είναι τόσο περίτεχνες, ιδιαίτερες και φινετσάτες που αποτελούν μουσειακά εκθέματα.

Εξαιρώ, τέλος, και το καρναβάλι στο Ρίο. Αυτά τα απίστευτα κορμιά με την τέλεια αίσθηση ρυθμού, μέσα σ’ αυτά τα πολύχρωμα πολυτελή κοστούμια, είναι χάρμα οφθαλμού.

Όμως, να σημειώσουμε ότι εγώ παραμένω το περίεργο εκείνο παιδάκι με την ασυνήθιστη συμπεριφορά και την αλλόκοτη αισθητική αντίληψη, που συνεχίζει ακόμη και στη σημερινή - ώριμη πια ηλικία - να διατυπώνει τη σκέψη:

“Απεταξάμην τη νέο-ελληνική Αποκριά με τους εισαγόμενους μιμητισμούς…!!!”
“Ας μην καρναβαλίζουμε την όμορφή μας Παράδοση…”

Διαβάστε Σχετικά…