Παρατημένο Μωρό

Ιδρυματοποίηση … Αναδοχή … Υιοθεσία …

 
Η νομιμοποίηση ενός ‘εγκλήματος’

Πώς γίνεται όλα τα κακά ενός κρατικού μηχανισμού να πέσουν πάνω σ’ αυτόν εδώ τον ομιλητή, που σε ώριμη πια ηλικία βρίσκει το σθένος να περιγράψει τη ζωή του, αποστασιοποιημένος και με αφοπλιστική ειλικρίνεια που σε ταράζει;

Η ιστορία του, λοιπόν, ξεκινά τη δεκαετία του ’60 όταν αγέννητος ακόμη, στην κοιλιά της μητέρας του, ‘προσγειώνεται’ από την Αιθιοπία στη Βρετανία.

Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας το να είσαι ανύπαντρη μητέρα θεωρείται κάτι σαν απειλή για το κοινωνικό σύνολο, γι’ αυτό και πρέπει άμεσα και υποχρεωτικά να τοποθετηθείς σε Ξενώνα “προστασίας” αγάμων μητέρων υπό την εποπτεία κοινωνικού λειτουργού.

Το σύστημα όντως “παρέχει προστασία” με τον παλιό καλό πατροπαράδοτο τρόπο!

Φοβισμένο ΑγόριΚαθώς η μητέρα του αισθάνεται εγκλωβισμένη, ανυπεράσπιστη και αβοήθητη, ή τουλάχιστον αυτά είναι τα συναισθήματα που της φορτώνουν εντέχνως, πείθεται να δώσει τον γιό της για αναδοχή μέχρι να τελειώσει τις σπουδές της.

Οι ανάδοχοι γονείς - που περιμένουν στην ουρά τη σειρά τους - τον καλοδέχονται στο σπίτι τους, με την υπόσχεση του κοινωνικού λειτουργού ότι παρότι στα χαρτιά η διαδικασία καταγράφεται ως αναδοχή στην ουσία να τη θεωρήσουν υιοθεσία.

Μάλιστα, ο παραλογισμός του σκηνικού ενισχύεται ακόμη περισσότερο με τον κοινωνικό λειτουργό αυτοβούλως να μετονομάζει το παιδί σε Norman, ένα όνομα προφανώς πιο αρεστό στους κύκλους των λευκών θρησκόληπτων…

Το ζευγάρι των νομίμως αναδόχων - αλλά παρανόμως θετών - γονέων κατορθώνουν στο πέρας των ετών να φέρουν στον κόσμο 3 δικά τους … βιολογικά δηλαδή … παιδιά. Ο Norman, στην προεφηβεία πια, κάνει κάποια “ακατανόμαστα” για τη φαρισαϊκή λογική τους πράγματα, όπως το να παίρνει απ’ το βάζο μπισκότα χωρίς να τους ρωτά ή να μένει τα βράδια έξω λίγο πιο αργά…

Αυτοί οι “γονείς”, λοιπόν, βρίσκουν ευκαιρία να σκηνοθετήσουν μια ιστορία ‘απομάκρυσνης’ του μικρού 11χρονου Norman από ένα σπίτι που με 3 βιολογικά πια παιδιά θεωρείται μάλλον περιττός και ξένος. Τί σκαρφίζονται για να υλοποιήσουν το σχέδιό τους;;;

Τον καθίζουν στο σκαμνί και τον ρωτάνε με Αρνητική-καθοδηγούμενη ερώτηση, σε εμφανή προσπάθεια υποσυνείδητου ελέγχου: “ΔΕΝ μας αγαπάς, έτσι δεν είναι; ”.

Και ενώ παίρνουν άμεσα μια ειλικρινή Καταφατική απάντηση, τον στέλνουν να απομονωθεί, να σκεφτεί, να διαβάσει τις Γραφές και μετά να έρθει με μια τελεσίδικη απάντηση σ’ αυτό το κρίσιμο για την παραμονή του - όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων - ερώτημα.

Ο μικρούλης Norman, μέσα από μια παιδική αφέλεια, του ’ρχεται η ιδέα ότι αυτό το ερώτημα που του απευθύνουν είναι ένα είδος δοκιμασίας για να διαπιστώσουν κατά πόσο κατανοεί βαθιά το νόημα της Θεϊκής Συγχώρεσης. Έτσι, αποφασίζει ότι για να δεχτεί Συγχώρεση πρέπει πρώτα να αμαρτήσει. Άρα, ως αμαρτωλός πρέπει να απαντήσει Αρνητικά, λέγοντας κατά κυριολεξία:

“Δεν ΠΡΕΠΕΙ να σας αγαπώ … γιατί έτσι μπορώ να ζητήσω Συγχώρεση από τον Θεό.”  

Στεφάνη με ΚαρφιάΑυτό ήταν! Πέφτει στην καλοστημένη παγίδα. Αφού ομολογεί δημόσια ότι δεν τους αγαπά, του ανακοινώνεται ότι δεν μπορεί να είναι μέλος της οικογένειας πια. Μέσα σε 24 ώρες τον παραλαμβάνει ο κοινωνικός λειτουργός (ο γνωστός άγνωστος…!) και τον επιστρέφει στο Ίδρυμα. Δεν του δίνεται ούτε καν χρόνος να αποχαιρετήσει τουλάχιστον τους ‘υποτιθέμενους’ συγγενείς του: τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του, τους παππούδες του, τους θείους του…

Ο παραλογισμός χτυπά ήδη δυνατά το πορτάκι του μυαλού του!

Για τα επόμενα 4 χρόνια αλλάζει 4 Ιδρύματα, γνωρίζοντας και αποχαιρετώντας κάθε χρόνο άπειρο κόσμο. Μια σχιζοφρενική εναλλαγή προσώπων, χώρων και συναισθημάτων εν μέσω εφηβείας. Πόσο ισορροπημένα μπορεί κάποιος να εισέλθει της ενηλικίωσης μ’ αυτό το προηγούμενο; Αναρωτιέμαι…!

Μετά απ’ αυτό το tour στα Ιδρύματα καταλήγει για 1 χρόνο σε Κέντρο Αξιολόγησης - μια εικονική φυλακή για νέους. Ο λόγος; Έβαψε με σπρέι τα χρώματα της Αφρικής στην οροφή του δωματίου του. Δικαιωματικά, λοιπόν, η βαρυτάτη των ποινών πρέπει να εφαρμοστεί πάνω του προς υπακοή και συμμόρφωση…

Κέντρο ΑξιολόγησηςΑπόλυτη ανυπαρξία στήριξης, υπεράσπισης και φροντίδας, καθότι η Μητέρα του είναι Απούσα.

Στα 17 του πια, το σκηνικό χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. Μένει σ’ ένα Ίδρυμα … με αγόρια που έχουν κατηγορηθεί για διάφορες αξιόποινες πράξεις, όπως δολοφονίες, και … με προσωπικό που έχει ξηλωθεί από δημόσιες υπηρεσίες, όπως της αστυνομίας και του στρατού.

Ο Αφρικανός που θα παρακολουθήσετε στο VIDEO είναι γέννημα θρέμμα ενός Κρατικού Σωλήνα, που αφού στροβιλίζεται μέσα σ’ αυτό το κλειστοφοβικό σπιράλ συνοδεία αποβρασμάτων επί χρόνια, ξεβράζεται σε μια κοινωνία γεμάτος απωθημένα, θλιμμένες σκέψεις και συναισθηματική υστέρηση.

Και όλα αυτά … με την Κρατική Βούλα της σύγχρονης Δημοκρατίας, που ενώ εγκληματεί νομιμοποιείται στο όνομα απροστάτευτων ανηλίκων που δεν μπορούν να εκφέρουν ‘Λόγο Αντίστασης’.

Και η ζωή συνεχίζεται … με τις υποθέσεις όλων αυτών των πληγωμένων να μπαίνουν στην αρχειοθήκη.

ΑρχειοθήκηΕίναι τρελή η σκέψη ότι ελλείψει οικογενειακών αναφορών, όπως στην περίπτωση του ομιλητή, μπορείς τόσο εύκολα να γίνεις … έρμαιο κακόβουλων αποφάσεων που στιγματίζουν ανεπανόρθωτα … βορά στο πιάτο κρατικοδίαιτα βουλιμικών υπανθρώπων.

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην απολυτότητα του ΚΑΛΟΥ και του ΚΑΚΟΥ, που μπορεί να προκαλέσει η παραμονή λόγω διαφόρων συνθηκών σε Ίδρυμα ή η διαδικασία της Αναδοχής και της Υιοθεσίας, είναι τόσο λεπτή που καταντά ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ.

Σ’ αυτές τις ‘κατ’ ανάγκην αυθύπαρκτες’ παιδικές ψυχές επιβάλλεται περίτεχνο συμπεριφορικό κέντημα, τόσο από πλευράς Ιδρυμάτων όσο και από πλευράς Αναδόχων ή Θετών Γονέων.

ΟΛΟΙ … ας αναλάβουν τις ευθύνες τους!  

Διαβάστε Σχετικά…